روش مومیایی کردن | Mummification

در تاریخ باستان، هر سنت و فرهنگی برای دفن اجساد روش متفاوتی داشتند. در برخی از فرهنگ ها، فردی که می مرد را می سوزاندند و به دریا می انداختند، افراد دیگری، اجساد را در حفره هایی در زمین یا حتی در کوه ها دفن می کردند و کارهای متفاوت دیگری که همگی به یک فرهنگ خاص بر می گشت. اما در این بین، یکی از عجیب ترین اتفاقاتی که بعد از مرگ شخصی می افتاد، مومیایی کردن آن بود. یکی از کشورهای مهمی که روش مومیایی کردن آن همیشه برای باستان شناسان و هرشخصی مرموز و جالب است، مصر باستان نامیده می شود

بیرون آوردن اعضای داخلی

ابتدا باید بگوییم که روش مومیایی کردن تنها یک مورد خاص نیست و روش های بسیار متفاوتی برای اینکار وجود دارد. معمولا مومیایی کردن اجساد ۷۰ روز طول می کشد. افراد خاصی وجود داشتند که به عنوان فرد مومیایی کننده کار می کردند و کار را به طور کامل انجام می دادند. فراتر از دانستن آیین های صحیح که در مراحل مختلف انجام می شود، آن ها نیاز به دانش کاملی در مورد آناتومی انسان داشتند. اولین گام در این فرآیند حذف تمام اعضای داخلی بود که ممکن است به سرعت فرو بپاشد.

مومیایی کنندگان، توسط ابزارهای قلاب شکل مخصوصی به مغز دسترسی پیدا می کردند تا بافت مغزی را بیرون بیاورند. این یک عمل بسیار کار ظریفی بود که درست انجام ندادن آن، به راحتی می توانست چهره را نابود کند. سپس مومیایی کنندگان، اندام‌های شکم و سینه را از طریق برشی، معمولا در سمت چپ شکم، در می آورند. آنها تنها قلب را در بدن باقی می گذاشتند و معتقد بودند که قلب، مرکز هستی و هوش است.

باقی اعضاء به طور جداگانه ای نگهداری می شدند. مثلا معده، جگر و شش ها در ظرف های مخصوصی به نام کانوپیک (Canopic Jars) که روی آن ها نام عضو، نام فرد و نام فرشته نگهبان آن نوشته می شد، قرار گرفته و همراه با مومیایی دفن می شدند. در روش مومیایی کردن جدیدتر، این اعضا بیرون کشیده شده و بسته بندی می شدند و سپس دوباره آن ها را داخل بدن می گذاشتند. حتی بعد از آن زمان هم، آن جعبه ها همراه با جسد دفن می شدند.

خشک کردن جسد

مومیایی کنندگان پس از این مراحل باید تمام رطوبت را از سطح بدن می گرفتند. آن ها این کار را توسط ناترون، نوعی از نمک که ویژگی خشک کننده بالایی دارد، انجام می دادند و سپس بسته هایی از این نمک را برای اطمینان بیشتر داخل بدن می گذاشتند. زمانی که بدن به طور کامل خشک شد، آن ها بسته های ناترون را درآورده و به آرامی نمک های روی بدن را می شستند. نتیجه این فرآیند، یک جسد کاملا خشک اما قابل شناسایی بود. برای اینکه جسدها بیشتر شبیه به انسان زنده گردند، مومیایی کنندگان بدن را با پارچه و مواد دیگری پر می کردند و در بیشتر مواقع، چشم های مصنوعی برای اجساد قرار می دادند.

بستن با پارچه

بعد از اقداماتی که ذکر شد، نوبت مرحله بستن جسد با پارچه است. هر جسد به صدها نوار پارچه کتان احتیاج داشت. مومیایی کننده، با دقت فراوان، این نوارهای پارچه ای را به دور جسد می پیچید و حتی انگشت های دست و پا را به طور جداگانه باندپیچی می کرد. برای اینکه اجساد از حالت اصلی خود خارج نشوند، سنگ هایی که اعتقاد به جادویی بودن آن ها داشتند را در میان این پارچه ها می گذاشتند و جمله های خاصی را روی برخی از نوارهای پارچه ای می نوشتند. در آخر، پارچه و یا پارچه نهایی را در جای خود قرار داده و آن را با نوارهای کتانی تثبیت می کردند. مومیایی در آن زمان کامل می شد!

خصوصیات دیگر روش مومیایی کردن مصری ها

در روش مومیایی کردن اجساد، فردی که این مراحل را به دست داشت، تنها شخصی نبود که به این پروسه کمک می کرد. اگرچه آماده سازی قبر حتی قبل از اینکه فردی بمیرد شروع می شد، اما باید در زمان مشخصی انجام می گیرد و به همین دلیل افراد دیگری مانند صنعت گران، کارگران و هنرمندان باید به سرعت کارها را انجام می دادند.

لوازم زیادی بود که باید در کنار فرد دفن شده گذاشته می شد، تا به اعتقاد آن ها در دنیای پس از مرگ به آن لوازم، دسترسی داشته باشد. همچنین در کنار فرد مومیایی شده باید مجسمه ها و مبلمان خاصی گذاشته می شد، دیوارها با طرح های اعتقادی نقاشی می گشت و همچنین لیستی از غذاها آماده می گردید. به اعتقاد مصریان، از طریق یک فرآیند جادویی، همه این مدل ها، عکس ها و لیست ها، در زندگی بعدی واقعی می شدند.

حالا همه چیز برای مراسم تدفین آماده است!

مراسم تدفین

برای مراسم تدفین، مومیایی کنندگان که البته جایگاه خاص اعتقادی داشتند، شروع به انجام کارهای خاصی و خواندن دعاهایی در کنار قبر می کردند. مهمترین بخش این مراسم «باز کردن دهان» بود. مومیایی کننده توسط وسیله خاصی، دست ها، پاها و دیگر اعضای جسد را لمس می کرد تا برای زندگی بعدی آماده شوند. زمانی که این وسیله به دهان مومیایی می خورد، می توانست که در زندگی بعدی صبحت کند و غذا بخورد. بعد از این مرحله، مومایی برای زندگی بعدی خود به طور کامل آماده می شد.

حالا وقت آن است که مومیایی را در تابوت بگذارند و کاملا آن را ببندند.

این مراسم خاص از روش مومیایی کردن اجساد نشان می دهد که مصریان با افکار مرگ بسیار درگیر بودند. با این حال، به نظر می رسد که آن ها از اوایل زندگی شان برنامه می ریختند که عشقشان را به زندگی هدیه کنند. باستان شناسان بر این باورند که مصریان آنقدر این زندگی را دوست داشتند که تمایل داشتند پس از مرگشان، زندگی به همین روال ادامه پیدا کند.

اما چرا نگهداری از بدن؟

مصری ها معتقد بودند که بدن مومیایی خانه روحشان است. اگر بدن نابود شود، روح ممکن است از دست برود. ایده “روح” مورد نظر مصری ها بسیار پیچیده بود؛ به طوری که اعتقاد داشتند که همه افراد شامل سه روح هستند.

• کا (ka): همزاد فرد است که در تابوت باقی می ماند و نیاز به اشیاء گوناگون دارد.
• با (ba): یا همان روح، آزاد است و می تواند از قبر پرواز کند و به آن برگردد.
• آک (akh): روحی بوده که باید به جهان دیگر سفر می کرده، مورد قضاوت قرار می گرفته و در نهایت اجازه ورود به جهان دوم را می گرفته است.

برای مصری ها، این روش مومیایی کردن بیشتر مورد استفاده قرار می گرفت که در بسیاری از قسمت های مصر، مومیایی ها، هنوز هم وجود دارند.

منبع: si.edu

مرد آلتامورا، انسان نئاندرتال | Altamura Man

دانشمندان چهره شخص نئاندرتای که ۱۵۰ هزار سال پیش مرده را بازسازی کردند. این شخص در نزدیکی غاری در آلتامورای ایتالیا، لامالونگا (Lamalunga) پیدا شده است. محققان می گویند که این شخص احتمالا بین ۱۲۸ تا ۱۸۷ هزار سال پیش مرده و آن ها همچنین توسط DNA فرد دریافته اند که او یک انسان نئاندرتال بوده است. اسکلت این شخص، پس از آنکه درون حفره باریکی گیر کرده، با دیواره های غار یکی شده است. با ما همراه باشید::

در حال حاضر دانشمندان برای اولین بار صورت مرد آلتامورا را نشان داده اند، فردی که استخوان های او به دیواره های غار در لامالونگا، نزدیک آلتامورا، در جنوب ایتالیا چسبیده بود.

محققان می گویند که آلتامورا دارای یک بدن کوتاه و چهارشانه، خط الراس ابروی بزرگ، جمجمه ای حدودا کشیده و یک بینی بسیار بزرگ بوده است.

دیوید کاراملی (David Caramelli)، دانشیار انسان شناسی دانشگاه فلورانس به شبکه های خبرنگاری گفته است که برای او چهره ی این شخص بسیار زیباست. کاراملی و مانزی، دو دانشمندی که روی این شخص کار کرده اند، برای اینکه صورت انسان نئاندرتال را به طور واقعی بازسازی کنند، از روش فوتوگرافی و اسکن لیزری اسکلت با داده های حاصل از تجزیه و تحلیل DNA استفاده کرده اند.

صورت انسان نئاندرتال در نهایت توسط دو برادر هلندی و متخصص هنر باستانی، آلفونز و آدری کنیس (Alfons and Adrie Kennis) ساخته شد. آن ها همچنین مدلی از اوتزی مرد یخی را ساخته اند. این مدل بینش جدیدی را در مورد اسکلت ها ارائه داد. مشخص شد که در حالی که بدن دارای ویژگی های نئاندرتال های معمولی است، اما جمجمه آن، بسیار عجیب و غریب است. مانزی گفت: «این جمجمه، چند ویژگی باستانی را نشان می دهد و مشخص می سازد که انسان آلتامورا نوعی پل مورفولوژیکی بین گونه های قبلی مانند انسان هایدلبرگی و نئاندرتال ها است.

از آنجایی که جسد او در فضای باریکی دیده شده و به شدت زخمی شده، به نظر می رسد که او از شدت گرسنگی مرده است.

طی هزاران سال پس از آن، بدن از بین رفته و استخوانهای باقی مانده به تدریج به استالاکتیت هایی که توسط ریزش آب روی دیواره های غار به عقب رانده شده بودند، تبدیل شدند.

در تحقیقات اخیر دانشمندان، اینطور به نظر می رسد که انسان نئاندرتال زمانی که انسان های مدرن از آفریقا خارج شده اند، به دیگر نواحی رفته و پراکنده شده و با اجداد اروپایی های امروزی، نژادهای گوناگونی را پدید آورده اند. پس شاید بتوان گفت که بین ۱٫۵ تا ۲٫۱ درصد از تمام افراد خارج از آفریقا، دی ان ای مربوط به نئاندرتال ها دارند.

جالب است بدانید که DNA این فرد، قدیمی ترین دی ان ای شناخته شده از زمان نئاندرتال هاست و دانشمندان امیدوارند که بتوانند با تحقیقات بیشتر، اطلاعات زیادی در مورد ژنیتیک این انسان نئاندرتال به دست آورند.

این اسکلت برای اولین بار در سال ۱۹۹۳ کشف شد و به آن صفت مرد آلتوراما (Altamura Man) داده شد. از آنجایی که این اسکلت بخشی از دیواره های غار شده، کار را برای انسان شناسان کمی دشوار کرده است. بررسی استخوان های آن، اینطور پیشنهاد می کند که آنها متعلق به یک مرد بالغ هستند.

با این حال، تعداد کمی از دانشمندان در مورد اینکه آیا این اسکلت متعلق به یک نئاندرتال یا برای فردی با قدمت کمتر بوده، اتفاق نظر داشته اند. اما پس از تحقیق روی قطعه کوچکی از استخوان شانه، محققان دانشگاه اسپینزا رم، دانشگاه فیرنزه و دانشگاه نیوکاسل توانستند به برخی از سوالات، پاسخ بهتری دهند.

آنها دی‌ان‌ای میتوکندریایی را که از استخوان شانه گرفتند بودند، با یک اسکلت نئاندرتال دیگر مقایسه کرده و به این نتیجه رسیدند که آن ها همخوانی دارند.

تکنیکی به نام اورانیوم-توریم (Uranium-thorium dating techniques) برای برآورد قدمت، نشان می دهد که این اسکلت بین ۱۷۲،۰۰۰ تا ۱۳۰،۰۰۰ سال پیش در طول دوره ای که صفحات یخ به طور قابل توجهی از خارج قطب جنوب و گرینلند گسترش می یافتند، برمی گردد.

محققان اکنون امیدوارند تجزیه و تحلیل بیشتر DNA این شخص ممکن است بینش جدیدی را در مورد تکامل نئاندرتال ها نشان دهد. این اسکلت، تقریبا ۱۰۰۰۰۰ سال مسن تر از دیگر DNA نئاندرتال های کشف شده قبلی است. اینگونه تصور می شود که نئاندرتال آلتامورا در ابتدا به درون حفره ای از توده سنگ های آهکی افتاده است. او پس از این اتفاق، برای مدت طولانی در این حفره باریک، گیر کرده و در نهایت از گرسنگی مرده است.

با گذشت زمان، استخوانهای او که در همانجا مرده بود، شروع به یکی شدن با دیواره های غار شدند. در سال ۱۹۹۳، محققان غارهای باستانی، روی این مورد تحقیقاتی به عمل آوردند. محققان در نهایت به اجازه این دست یافتند تا یک قطعه کوچک استخوان شانه را در سال ۲۰۰۹ جدا کرده و روی آن تحقیق کنند. این تحقیقات ۶ سال به طول انجامید.

تیم تحقیقاتی در مجله ای علمی نوشت: «اگر چه تعدادی از ویژگی های نئاندرتال را می توان در این اسکلت دید، به ویژه در صورت و استخوان پس‌سری، ویژگی هایی است که این نمونه را از نوع رایج این انسان ها، از جمله اینکه خط الراس ابروهای آن بزرگتر از نئاندرتال هاست و ابعاد نسبی استخوان گیجگاهی، جدا می کند. به طور کلی نتایج ما نشان می دهد که این اسکلت متعلق به یک انسان هومو نئاندرتال است. بنابراین، اسکلت آلتامورا نشان دهنده قدیمی ترین نئاندرتالی است که تاکنون کشف و روی DNA آن تحقیقاتی انجام شده است».

اگر آنها موفق به کشف توالی DNA شوند، می توان امیدوار بود که جزئیات جدیدی در مورد تکامل انسان ها به طور کلی و تاریخ اولیه نئاندرتال ها به دست آید. آن ها همچنین می توانند جزییات بیشتری در ارتباط بین نئاندرتال ها و انسان های اولیه امروز را کشف کنند.

تحقیقات اخیر نشان داده است که نئاندرتال ها از طیف وسیعی از بیماری هایی که هنوز در میان انسان ها دیده می شود، رنج می برده اند و حتی این ممکن است دلیل از بین رفتن آن ها باشد. دانشمندان شواهدی را آورده اند که می گوید نسل ماقبل تاریخ ما به بیماری هایی مانند سل، تیفوئید، سرفه و حتی سرماخوردگی معمولی آلوده شده اند.

خطرناک ترین بستنی جهان

بستنی… دوست داشتنی خوشمزه ای که طرفداران زیادی در سرتاسر دنیا دارد و به همین خاطر هم زیاد می بینیم که هر چند وقت یکبار یک طعم کاملا جدید و متفاوت از آن ارائه می شود. در این مطلب قرار است شما را با عجیب ترین و خطرناک ترین بستنی دنیا آشنا کنیم، مگر بستنی خوشمزه هم می تواند خطرناک باشد؟ بله! می تواند به اندازه ای خطرناک باشد که شما را به راحتی بکشد! درست مثل همین بستنی ای که الان می خواهیم به شما معرفی کنیم، یعنی خطرناک ترین بستنی جهان که قبل از خوردنش به شما یک برگه و خودکار می دهند تا زیر آن را امضا کنید. در این برگه نوشته شده که مرگتان پای خودتان است!

وقتی که صحبت از جاذبه های گردشگری باشد، بسیاری از ما فورا یک مکان رویایی پر از توریست را در ذهنمان تصور می کنیم که جای بسیار زیبایی است و طبیعت خوبی دارد، شاید هم جایی تاریخی فرهنگی باشد. در هر صورت الان فورا این ذهنیت را دور بریزید و کمی دیدتان را وسیع تر کنید، جاذبه ای که الان می خواهیم به شما معرفی کنیم یک مکان نیست، یک خوراکی است که برای خوردن آن باید هزاران کیلومتر سفر کنید، ولی اگر عاشق ریسک باشید ارزشش را کاملا دارد. در هر حال، اگر به شما بگوییم که بستنی تند است مطمئنا به نظرتان عجیب غریب می آید، اما وقتی صحبت از Respiro del Diavolo یا همان «نفس شیطان» باشد؛ خودتان متوجه می شوید که بستنی تند یعنی چه.

خطرناک ترین بستنی جهان در واقع نفس شیطان نام دارد که از مجموعه ای از تندترین فلفل قرمزهای جهان تشکیل شده است و اگر بخواهیم دقیق تر باشیم، در واقع از ۱٫۵ میلیون واحد فلفل بی نهایت تند و سوزان استفاده شده است و همین باعث شده تا به آن لقب خطرناک ترین بستنی دنیا داده شود. بستنی Respiro del Diavolo توسط یکی از کافه داران شهر گلاسکو در اسکاتلند به نام مارتین باندونی به این شهر آورده شد. او ادعا کرده است که دستور ساخت این بستنی قرن های بین سازندگان گلاتو در ایتالیا مانند یک راز سر به مهر بوده است.

این بستنی در واقع در گردهمایی های سالیانه بین افراد شجاع به عنوان چیزی برای تست شجاعت آن ها بوده است اما از آن جا که می تواند تبلیغ خیلی خوبی هم باشد، تصمیم گرفت تا آن را در منوی خود قرار دهد. البته بسیاری از مردم بریتانیا این کار او را دیوانگی محض می دانند چون بر این باورند که هیچ کس حاضر نیست با جان خود به خاطر یک بستنی بازی کند.

برادر مارتین باندونی، لی باندونی در این باره می گوید: همه چیز در ایتالیا شروع شد. در آن جا جایی وجود دارد که به پل شیطان معروف است، در همین پل شیطان خانواده های سازندگان بستنی سالی یک بار با هم ملاقات می کردند تا درباره ی این که سال بر آن ها چطور گذشته است با هم صحبت کنند. در آن جا، اگر کسی شجاعتی از خود نشان می داد، آن ها این بستنی را می خوردند و به خاطر این که این کار روی پل شیطان انجام می شده است، اسم این بستنی هم نفس شیطان گذاشته شد.

این کار هنوز هم هر ساله در همان مکان انجام می شود و از آن جایی که مارتین سال قبل در آن جا بود، ایده را به اسکاتلند آورد. دستور ساخت خطرناک ترین بستنی جهان بسیار سری است و تعداد کمی از ما آن را می دانیم و وقتی که زمان آن برسد، بچه های مارتین می توانند در مورد آن همه چیز را بفهمند و به ایتالیا بروند و همه ی پس و پیش و رازهای سری این بستنی را متوجه بشوند.

در این بستنی چندین میلیون واحد فلفل بسیار تند استفاده می شود که گفته می شود ۵۰۰ برابر تندتر از سس تاباسکو است! در ضمن هر کس هم اجازه ی خوردن این بستنی را ندارد، مشتریانی که دوست دارند این بستنی تند را تست کنند باید بالای ۱۸ سال سن داشته باشند و علاوه بر این قبل از خوردن، باید برگه ای را امضا کنند که در آن نوشته شده که خودشان تمام مسئولیت خوردن را بر عهده گرفته اند و در واقع سند مرگشان را باید امضا کنند. با این اوصاف، پیشنهاد می کنیم اگر که خیلی دوست دارید تا فرصتی به این بستنی بدهید، قبلش از کسانی که دوستش دارید خداحافظی کنید!

این بستنی به معنای واقعی کلمه تند است. اگر عاشق فلفل هایی هستید که دهانتان را می سوزانند و نفستان را بند می آورند و آتش می گیرید، این بستنی را دوست خواهید داشت. اما حتی با این حال هم خوردن آن حس بسیار عجیبی به شما می دهد و شما را از زمین جدا می کند چرا که بستنی کانسپت سرد و یخی ای دارد در صورتی که فلفل تند و داغ است. مارتین باندونی در باره ی این بستنی می گوید: وقتی که این بستنی را امتحان می کنید، مغز شما حقه ای را سوار می کند. تمام مواد اولیه ی این بستنی محلی هستند ولی فلفل های آن بخشی از یک دستور بسیار سری از ایتالیا است.

مارتین باندون درباره این خطرناک ترین بستنی جهان می گوید: ما در حال حاضر در مرحله ی تست هستیم و می خواهیم ببینیم مردم چقدر آن را دوست دارند و به همین خاطر فقط تعداد بسیار محدودی از آن ساخته می شود، با این حال تا حالا فید بک های مثبتی داشته ایم.

دوست دارید این بستنی را امتحان کنید؟ در این صورت به کافه ی Aldwych در شهر گلاسکو بروید و آن را تست کنید. شاید به طعم مورد علاقه تان تبدیل شد و از این بعد دوست داشتید تا با خوردن بستنی به جای این که احساس خنکی کنید، خودتان را به آتش بکشید!

منبع: odditycentral.com